Joon in wonderland

2 = NEE!

2012-01-30T10:32:00.000+01:00

Pakketje!

2012-01-25T10:20:00.000+01:00

Ik heb een lief vriendinnetje in Amerika, Shannon. En Shannon stuurt me altijd de leukste pakketjes. Tsjek dit out. Hier word je toch automatisch vrolijk van??

En Boris had een disco-bal op een stok gekregen. Die moest natuurlijk mee aan tafel.

Blauwe vriendjes

2012-01-24T14:03:00.001+01:00

Ik voel me al een stuk beter dan vorige week. Die voorgeschreven zes weken plat van de dokter lijken me vooralsnog een beetje overdreven, maar goed, ik heb iemand thuis zitten die streng op me let. Misschien maar goed ook. Anders had ik allang ergens in een drukke winkelstraat rondgelopen, volgeladen met nieuwe kleren, hebbedingetjes en spullen die ik eigenlijk niet nodig heb, maar waar ik wel van vind dat ik ze moet hebben.

Omdat het nog altijd niet glad is buiten en de regen nog niet met bakken uit de hemel komt, heb ik mezelf toch getrakteerd op een kleine wandeling. Dat moet kunnen, vind ik. Steeds een stukje verder. Living on the edge. In het kader van 'breng wat vrolijkheid in huis', ben ik even langs de bloemenwinkel gegaan. Blauwe druifjes. Wat hou ik daar van. Enorm. Uit enthousiasme maar meteen wat extra blauwe druifjes meegenomen voor mama. Ze mag dan wel dood zijn, maar genieten zal ze van die blauwe vrolijke bloempjes op haar graf. Ik heb haar even gedag gezegd. En de kerstballen opgeruimd.

Nu eenmaal thuis geniet ik extra van mijn gekleurde vriendjes. Morgen maar wat narcissen halen. Ik kan niet wachten op het voorjaar.

(en Krimson geniet ook van de nieuwe vrienden in huis....)

Lovely weekend..

2012-01-23T19:35:00.001+01:00

Kleuren!

2012-01-20T20:12:00.000+01:00

Kadooooootjes!

2012-01-19T14:21:00.000+01:00

Aaah, soms lijkt het net of je jarig bent als je ziek bent. Ik kreeg een mooie brief van mijn nichtje van 7. Ze schreef over haar kerstvakantieavonturen. Die kinderen van 7 maken tegenwoordig een he-le hoop mee. Musical Daddy Koel, bioscoop, koekjes bakken. Drukte alom. Ze had gelukkig nog wel tijd om My Little Pony plaatjes op de brief te plakken. Van mijn vriendje kreeg ik de LOVE-armband, van vriendinnetje R. een hele mooie kaart (in een vrolijk gekleurde envelop!!!) met een lieve tekst. Vriendinnetje E. gaf me de eerste hoodie voor mijn kleine meisje. Met hartjes. Die vrolijke kattekop had ik al, maar wilde ook graag op de foto met mijn goodies. Ow en die huissokken staan natuurlijk ook niet zomaar op de foto. Die kreeg ik in het ziekenhuis.

Mooie dag

2012-01-18T15:28:00.000+01:00

De dag is nog niet eens half voorbij. Maar nu al helemaal geslaagd.
Te beginnen met die kleine worstenarmpjes van mijn mini-me om mijn nek, al vroeg in de morgen.

Daarna mijn favoriete oom Leo op bezoek, die mij een lift naar het ziekenhuis gaf. Waar ik goed nieuws te horen kreeg: de wond schijnt eindelijk een beetje dicht te groeien, dus mocht ik met een voldoende weer naar huis. Eenmaal thuis verraste mijn lieve vriendinnetje mij met een thee-bezoek. Na alle roddels uit het dorp weer gehoord te hebben, belde mijn werk op dat ik voorlopig mijn vakantiedagen moet opnemen en dus waarschijnlijk t/m begin augustus niet meer hoef te werken. Dat betekent: shoppen! projecten! relaxen! bootje varen! waaah! hyper!

Last but not least; mijn tweelingbroertje kwam nog gezellig met zijn meiden hier spelen. Snoepjes, ranja en ballonnen.

Happy Mail Project

2012-01-17T20:16:00.001+01:00

Ik ben een kampioen in het verzinnen van nieuwe projecten. Het uitvoeren van die projecten gaat me iets minder makkelijk af. Want zodra ik heb besloten mijn ziel en zaligheid te leggen in het haken van alle broodnodige gadgets, heb ik alweer besloten het schilderen op te pikken. Zo gaan die dingen, ik raak er al aan gewend. Vermoeiend is het wel. Mijn huis ligt vol met breinaalden, knutselpapier, tennisrackets, verf, glitters, schilderdoeken en weet ik veel wat.

Nu ben ik gedoemd om de komende zes weken rustig aan te doen vanwege mijn ziekenhuisavontuur. Dus heb ik weer ruimte in mijn hoofd om projecten op de gaan starten. Dus ben ik een Happy Mailproject gestart. De wereld needs kleur! Op wat voor manier dan ook. Vanaf nu gaan er bij mij geen witte enveloppen meer de deur uit. Alleen nog maar vrolijke, gekleurde kunstwerken. Wie wil dat niet op de deurmat krijgen?? Voila!

16 Januari

2012-01-16T16:04:00.000+01:00

16 Januari 1946, de trouwdag van mijn opa en oma. Een mooie dag om te vieren. Met een lekker taartje en een lekkere kop thee. Al liggend op de bank, want jammergenoeg laat mijn buikwond niet veel anders toe. Ik vier het en wil het blijven vieren. Want:
Zonder opa en oma, geen mama. En zonder mama, geen Jona. En zonder Jona, geen Boris.
Dus denk ik vol trots aan het mooie stel. En de zon schijnt met ze mee!

Impressie

2012-01-12T20:34:00.000+01:00

ok

2012-01-11T07:42:00.001+01:00

Ps de baby is ok!

Published with Blogger-droid v2.0.2

Auw!

2012-01-11T07:39:00.002+01:00

Zo. Begon 2012 toch even iets anders dan verwacht. Ik had op oudejaarsavond niet kunnen bedenken dat ik een week later in het ziekenhuis zou eindigen. En hoe.
Met tergende pijn, waar ik om de 10 minuten mijn hele maaginhoud bij loste, sjeesden we vrijdagnacht naar de spoedeisende hulp. Dat leek me altijd reuzespannend. Maar het was alles behalve dat. De spanning of er iets met de baby zou zijn, beheerste de nacht. Na 6 uur onderzoek, zonder pijnstilling, kwam het verlossende woord; operatie. Met spoed. Geen vroeggeboorte, geen blindedarmontsteking, geen blaasontsteking. Maar een eileider die 3 x om haar as was gedraaid en alle zenuwen en bloedbanen afkneep. Die moest eruit. Ik snakte naar de narcose. Even geen pijn.
Voordat ik het besefte lag ik op een ok, net als in de film. Met enorme lampen, mensen met mondkapjes, piepende apparaten, slangen en draden. Ik miste alleen een dokter a la Dreamy, maar goed, dat nam ik op de koop toe. Je kunt niet alles hebben.
Een uur later werd ik wakker. Een eierstok lichter. Een litteken rijker. Een heel avontuur, die ik liever over had willen slaan. De tergende pijn heeft plaatsgemaakt voor een buikoperatiepijn. Maar dat is peanuts vergeleken met wat het was. Het is nu een kwestie van aansterken en zes weken niks doen. Dat klinkt makkelijker dan het zal zijn.

Published with Blogger-droid v2.0.2

Dag 2011!

2012-01-06T18:48:00.000+01:00

Het ligt zo voor de hand om 2011 te bestempelen als een enorm k*tjaar.
Zoveel verloren.
Het heeft dan ook even geduurd voordat ik voor mezelf goed kon bedenken wat 2011 nou echt voor mij heeft betekend. Want was het allemaal k*t? Was het alleen maar zwaar? Maar 2011 was niet alleen een jaar vol tranen en verdriet. Het was meer. Het was een jaar met vooral intense, dierbare momenten. Met diepgaande gesprekken over het leven. Ik heb geleerd om enorm te kunnen genieten van de kleine dingen die er nog waren. Ik heb de kans gekregen en genomen om tot het laatst voor mijn moeder te kunnen zorgen. Haar te kunnen verwennen, troosten en knuffelen. Momenten die niemand mij meer afneemt.
Maar 2011 was nog meer. Het was het jaar van de eerste stapjes, de eerste woordjes, de mooiste glimlachen. Het jaar van het begin van een nieuw leven, een nieuw thuis.
2011 was vooral het jaar vol liefde. Zoveel mooie handgeschreven kaarten met persoonlijke boodschappen, zoveel aandacht in een lastige periode. Van vrienden. Van familie. Het is heel cliche, maar in dit soort situaties leer je de mensen om je heen beter kennen. De een ga je daardoor nog meer waarderen dan dat je al deed.
Ik wens iedereen dan ook voor 2012 een mooi liefdevol jaar toe. Het geluk zit immers in de kleine dingen. En als je daar dankbaar voor bent, wordt het vast een prachtig jaar. Met af en toe wat extra aandacht voor degenen die je dierbaar zijn. Welkom 2012!

Liefdesnest

2012-01-06T12:49:00.000+01:00

Home is where the heart is...

vrijdag grafdag

2011-12-30T19:43:00.011+01:00

Woensdag gehaktdag. Vrijdag grafdag. En dat klinkt minder gezellig dan dat het is. Het is inmiddels vaste prik; even de boel opleuken daar, samen met Boris. Niks geen gebogen hoofdjes al treurend bij een plek. Maar een soort van speeltuin vol schelpen, overvliegende vliegtuigen, hondjes koetjes vogels in de vorm van beeldjes. Het is altijd rennen, verstoppertje spelen en liedjes zingen voor zijn oma. We maken er wat van. Mama zou graag anders met hem gespeeld hebben, maar vindt dit vanaf boven vast een mooi plaatje.

Published with Blogger-droid v2.0.2

Lang leve mijn nieuwe telefoon!

2011-12-29T19:58:00.003+01:00

Jaaaa, ik hoor er nu helemaal bij! Al jaren was ik een trotse eigenaar van een mobiele telefoon uit de prehistorie. Foto's maken? Internetten? Welnee. Van whats-appen had ie al helemaal nooit gehoord.

Maar nu hoor ik er helemaal bij; mijn telefoon kan alles. Alles wat ik hiervoor zo ontzettend onzinnig vond, gebruik ik nu naar hartelust. Ik heb vanaf vandaag een heel nieuw leven. Just love it.
Alvast een impressie van mijn eerste kiekjes.....

Published with Blogger-droid v2.0.2

Avondje

2011-12-27T21:35:00.000+01:00

Heerlijk avondje.
Kopje thee, kaarsjes aan en nog even de kaarten van mijn vriendinnen lezen.
Nee, niet de kerstkaarten.
Maar de kaarten vol lieve woorden.
Mooie woorden.
Na het overlijden van mama, bijna 4 maanden geleden.
Ik-hartje-mijn-vrienden.

Fijne Kerst!

2011-12-26T11:35:00.000+01:00

Levende kerststal

2011-12-24T14:01:00.000+01:00

Oke. Een levende kerststal. In de kerk. In mijn dorp. Het werd groots aangekondigd. Daar moest je bij zijn. Komt dat zien.
Tja.

Voor mij als atheist misschien niet de meest voor de handliggende activiteit op de zaterdagmiddag. Maar, ach, misschien moest ik me maar eens wat meer 'openminded' opstellen. Boris verdient een ruimdenkende opvoeding. Dus liepen we dolenthousiast en enigszins hyper op de kerk af. Door het kerkraam zag ik de ezel en schaapjes al staan. In een klein bedje vol stro lag een pop. Maria was nergens te bekennen. Eenmaal binnen rook het naar de kinderboerderij. Heerlijk. Boris glunderde toen hij de schaapjes en de ezel zag. Hij rende al I-Aaaaaaaaaa schreeuwend op de ezel af. De behehehehehehe (schaapgeluid) ging hem ook goed af. So far so good.

Maar toen ik vervolgens van alle kanten boos werd aangekeken en ik allemaal mensen de ssssssssssssssssst-gebaren zag en hoorde maken, en ik in eerste instantie me niet kon voorstellen dat mijn kind niet blij mocht zijn om het zien van een ezel, maar ik dat na zijn volgende I-Aaaa kreet weer hoorde en zag gebeuren wat ik niet kon geloven,vond ik het welletjes. Stop die levende kerststal in je kont dacht ik. Het verhaal van de ezel en Maria vertel ik hem nog wel een keer. Maar eerst even luidkeels naar de kinderboerderij en lekker schreeuwen en gillen bij alles wat we zien. Amen.

Even haar stem weer horen...:)

2011-12-21T21:15:00.000+01:00

9 december

2011-12-09T17:17:00.000+01:00

Terwijl opa en mama de hemel onveilig maken, denken wij nog even extra aan opa die vandaag alweer twee jaar geleden overleed. Maar hij zorgde voor heel leuk nieuws vandaag. Want er was nog wat ongerustheid over de baby, dus moesten we vandaag op controle. En wat bleek; alles tiptop in orde. Dat was niet het enige nieuws van vandaag; we krijgen een meisje!! <3

Dank je opi, heb je straks nog een kleintje om over te engelen, maar die taken kun je mooi met mama afwisselen. Dikke kus van ons allemaal, we zijn helemaal hyper!

Hiep Hiep

2011-12-07T18:28:00.003+01:00

Zeepaardje

2011-12-05T19:06:00.002+01:00

Ik: "Borisje, wat voor geluid maakt een zeepaardje?"
Boris: " I-A I-AAAAAA."
Juist.

Eerste praatjes

2011-12-04T17:47:00.000+01:00

Ik bedenk me iedere keer dat ik alles moet opschrijven wat onze mini-me tegenwoordig brabbelt. Maar goed, bij deze een begin van zijn eigen woordenboek:

Papa, mama, opa, appel, auto, ja, nee, dag, hallo, doei, kijk, bal, oke, niet; gaan foutloos
Hamham = eten
volvo = vogel
toettoet = brandweer/politie
tsjoektsjoek = trein
Doet ie nou? = wat doet ie nou?(gaat meestal over de katten)
mauw / kaka = kat
i-a = paard
hewikopper = helikopter
vagwage = vrachtwagen
bloem = bloem
au = heet
kok = klok
beeeh = schaap
iets = fiets
ootje = kadootje
ennie = Ernie
pit = Zwarte Piet
kaas = worst
hamham pieppiep = broodje met gekleurde muisjes
hamham boe = broodje Le Vache qui Rit
annijn = manderijn
hellepe = helpen
pelen = spelen
keuren = kleuren
blon = ballon
dinken = drinken
wafwaf = hond

Verder heeft hij hele verhalen, maar zijn we nog aan het onderzoeken wat hij in hemelsnaam bedoelt. To be continued.

Kleine ridder

2011-12-01T10:54:00.002+01:00

Mijn lieve vriendinnetje is drie weken geleden moeder geworden. Plotseling. Na 34 weken. Van een hele stoere knappe vent. En hele stoere knappe jongetjes heten nou eenmaal Boris. Boris, de strijder. En deze kleine lieve Boris heeft gestreden. Maar het was een ongelijke strijd. Na 1,5 dag moest Boris afscheid nemen van zijn lieve ouders, die in anderhalve dag smoorverliefd zijn geworden op hun hele knappe vent. Kleine Boris kreeg geen eerlijke kans, zijn hersentjes werkten niet.

Wat was het fijn om gisteren deze beide stoere ouders te zien. Die vol trots over hun dappere strijder praatten. Prachtige foto’s. Een klein riddertje, met lekkere bolle wangen. Heel tegenstrijdig. Zo’n ontzettend mooi klein wondertje. Maar tegelijkertijd zo niet mooi. Want wat hadden ze deze ridder graag gezond mee naar huis genomen. Vol bewondering luisterde ik naar hun verhalen. Zo dankbaar voor die anderhalve dag samen met hun vent. Ze hebben een prachtige site gemaakt. En deze site zegt alles over deze mooie mensen die ondanks hun verdriet zo krachtig in het leven staan. En daarom wil ik die site graag met jullie delen. www.ikbenboris.nl

Boris, ik heb mama gevraagd om goed voor je te zorgen, daar boven op de mooiste wolk.

2!

2011-11-27T08:45:00.000+01:00

Mist

2011-11-20T14:59:00.002+01:00

Sinterklaasje kom maar binnen!

2011-11-19T20:18:00.001+01:00

Je hoeft niet altijd heel verdrietig te zijn om iemand extra te missen. Neem nou een voorbeeld aan vandaag; een dag vol ultiem geluk; lachende kindertjes, familie dichtbij en zakken vol pepernoten.....ja, het was weer zo ver; de intocht van Sinterklaas in het dorp, en wij waren daar met het hele gezin bij.
Het was ontzettend gezellig. Mijn hart gaat nou eenmaal sneller kloppen van blije kindergezichtjes. Vooral familie-blije-kindergezichtjes. Het enthousiasme op het gezicht van mijn nichtjes was goud waard. De spanning bij mijn kleine baas was te snijden, om over de vrije loop van mijn andere neefjes maar te zwijgen. Mijn vader was een rots in de branding voor de kleintjes. Zorgde ervoor dat ze het beste zicht op de stoomboot hadden, en nam ze mee om Sinterklaas van heel dichtbij te zien.
Toen we daarna thuis met z'n allen aan de warme chocolademelk zaten, en ik me intens gelukkig voelde, kon ik het niet laten om een enorme leegte te voelen. Hier had ze bij moeten zijn. Wat had ze hier van genoten.

Snotaap

2011-11-17T12:11:00.002+01:00

Wel een beetje raar, 34 jaar...

2011-11-17T09:40:00.000+01:00

Hieperdepiep hoeraa voor mezelf. Mijn verjaardag zit er alweer twee dagen op. Maar in twee dagen ben ik toch al een heel jaar ouder. Een jaar ouder en een stuk wijzer. Dat zal niemand verbazen. Ondanks de wijsheid ben ik de tel wel een beetje kwijtgeraakt. Ik ben blijven hangen op 28. Iets in mij wil gewoon die 30-lijn niet over. Maar ik ben het toch echt. En al een paar jaar.
Geboren in 1977 maakt de rekensom dat ik inmiddels 34 ben. Auw. Dat doet pijn. Al ben je nooit te oud om een fiets voor je verjaardag te krijgen. Kreeg ik op mijn 11e een gloednieuwe fiets, in plaats van de afdankertjes van zus- en broerlief, helemaal ingepakt met slingers en wel, krijg ik nu op mijn 34e een heuse opoefiets. En dan zwijg ik nog over alle lieve kaarten, sms-jes, telefoontjes, bezoekjes.

O, ja...en mijn allereerste bloemetje van papa staat ook mooi te pronken op de kast. Ik voel me gezegend.

11 November is de dag..

2011-11-12T11:01:00.000+01:00

Nou, daar liep hij dan, Met in de ene hand de lampion, de andere een politieauto. De tas voor de snoep mocht mama dragen. Je bent een Baas B.of je bent het niet.
Liep ik 30 jaar geleden nog met mijn eigen moeder Sint Maarten, nu was ik in ene zelf moeder. Een nieuw tijdperk voor het ontstaan van mooie, warme herinneringen is aangebroken. De elfde van de elfde krijgt vanaf nu een hele andere dimensie. Al hoop ik wel dat Boris volgend jaar iets enthousiaster te krijgen is. Want dit jaar zag hij er nog niet echt de lol van in; waarom zou je in godsnaam snoep in een tas stoppen, als het ook in je mond kan?

Maar goed, je moet ergens beginnen. Volgend jaar zingt hij uit volle borst mee.

I'm in love with a little boy..

2011-11-11T13:49:00.002+01:00

Voor mama

2011-11-07T16:20:00.001+01:00

En de dag breekt steeds weer aan
En de aarde blijft maar draaien
En de wind zal blijven waaien
En ‘s nachts komt steeds weer die maan

En woestijnen blijven droog
Onder sterren die maar stralen
En de dalen blijven dalen
En de bergen blijven hoog

En de zee die blijft maar blauw
En de zon die blijft maar schijnen
En jij blijft alsmaar de mijne
Omdat ik steeds zo van je hou

En het gras dat blijft maar groen
En rivieren blijven stromen
En de dageraad blijft komen
Hoe dom mensen ook gaan doen

En de aarde blijft maar rond
En de sterren blijven stralen
En mijn hoofd zal blijven malen
Tot de jongste morgenstond

En de zee die blijft maar blauw
En de zon die blijft maar schijnen
En jij blijft alsmaar de mijne
Omdat ik steeds zo van je hou

Jij blijft alsmaar de mijne
Omdat ik steeds zo van je hou

- De Dijk

Twee maanden

2011-10-31T14:37:00.000+01:00

Al twee maanden zonder mama

My favorite number 2

2011-10-28T14:37:00.001+02:00

Wel een beetje raar

2011-10-17T16:59:00.002+02:00

65 zou ze zijn geworden. Afgelopen zaterdag. Close finish.

Het was een mooie dag. Met veel zon. De zon straalde volop op haar foto. De hele dag. Ze lachte. En Boris zei ‘oma, oma’.

Hoe zou mama dat gevierd hebben? Diep in haar hart misschien heel groots, maar de uitvoering zou altijd eenvoudig zijn gebleven. Wij hielden het ook eenvoudig. Alle kleinkinderen bij elkaar. Haar grote trots. En taart. Want dat hoort er nou eenmaal bij. Het was gezellig, zo met het gezin. We moeten het wel gezellig maken. Mama zou niet anders gewild hebben. Het leven gaat door. Hoe raar dat gegeven ook blijft.

Mama keek mee vanaf de foto. Met de honden. Ze zal altijd 64 blijven.

Come back

2011-10-01T15:31:00.000+02:00

En toen was mama alweer een maand dood.
Poept Boris nog steeds in zijn luier.
Neem ik nog altijd overal schelpen mee vandaan.
Zit de deuk nog altijd in de auto.
Jank ik nog steeds graag bij hele zielige liedjes.
Raak ik nog altijd verwonderd over een rups en een vlinder.
En ben ik nog altijd verliefd op Tom.

Alles nog zo hetzelfde. Maar tegelijkertijd zo ontzettend anders.
Potdomme zeg. Wat wil ik mama graag terug.

Verdwalen

2011-09-13T08:28:00.000+02:00

Ik verdwaal tijdens het inpakken. Niet zozeer door alle troep die ik de afgelopen jaren heb verzameld. Maar meer door de boeken, spulletjes, foto's, notitieblokjes, dagboeken. Ja, die dagboeken. Hele episels schreef ik toen ik 16 was. Nou, probeer dan maar eens door te gaan met inpakken. Kortom; mijn lief heeft me al verschillende keren een schop onder mijn kont gegegevn omdat ik graag nog mijn hele pubertijd door wilde bladeren of door mijn fotoboeken wilde spitten.
Over die fotoboeken gesproken. Ik vond veel waardevolle, dierbare foto's. Van mama. Op vakantie. Ze werd altjd zo lekker snel bruin. Had ze van opa, vertelde ze dan. Er is een serie bij, waarbij ik een (verschrikkelijke) bananen-ananas-korte-broek- draag (gemaakt door mama) , ik aan haar schouder hang en we samen over de rotsen staren in Bretagne. Ik wil ook weer naar Bretagne.

Eerst maar eens mijn hoofdstuk Amsterdam afsluiten en hoppakee naar Landsmeer. Dan komt Bretagne vanzelf.

Goede bedoelingen

2011-09-08T12:48:00.000+02:00

Ze zullen het best allemaal goed bedoelen hoor. Met hun verhalen over hoe zwaar hun leven is geweest sinds ze hun moeder/man/vrouw zijn verloren. Dat ze door hele, maar dan ook echt hele diepe dalen zijn gegaan. Dat het leven bijna op zwart stond. Dat het eigenlijk een wonder is dat ze nog op hun benen staan en hun moeder/man/vrouw niet achteraan zijn gegaan. Ze zullen het echt goed bedoelen. Dat snap ik. Maar als je iemand gaat condoleren na een begrafenisdienst, dan moet je nog maar eventjes die verhalen voor je houden.

Ik vond de condoleances van de mensen veel mooier om naar te luisteren die nog iets zinnigs of liefs over mijn moeder hadden te vertellen. Dat ze mensen inspireerde, zo toegewijd was en dat mensen haar als een groot gemis zien. Dat het moeilijk gaat worden, daar ben ik heus wel uit hoor. Dat ik periodes ga krijgen dat ik iedereen stom vind en het liefst de hele dag in mijn bed wil liggen met een foto van mama. Sois. Ook dat zal gebeuren. Of niet.

Maar nu denk ik liever aan alle liefde die mama gaf. En kreeg. Aan mijn lieve familie. Die wel heel erg lief is. Aan de mooie herinneringen. Aan de grapjes. Aan Landsmeer. Waar mama mij heeft groot gebracht. Waar ik straks ga wonen. Terug naar vroeger. Terug naar mezelf.
Ik kan niet wachten om op die plek mijn liefde aan Boris te geven. En hem te vertellen over zijn lieve mooie oma.

Dit heb ik gezegd

2011-09-07T16:59:00.000+02:00

Lieve mama,

Omdat het leven zo mooi was samen met jou, zal het leven moeilijker worden zonder jou. Wat hadden we veel. Zoveel valt er weg. Maar omdat jij zo moedig en hoopvol was, wil ik dat nu ook proberen te zijn.

Gelukkig zijn er genoeg mooie momenten waar ik nu over zou kunnen vertellen. Momenten waarbij vooral 1 gevoel naar voren komt: diepe waardering. Diepe waardering mama dat jij zo van het leven hield, dat je er maar geen afscheid van wilde nemen. Je hield je vast aan al het moois en probeerde optimistisch te blijven. Ze moesten je van de aardkloot schoppen, zei je nog. Diepe waardering en zoveel liefde. Liefde voor je gezin. Je man, je familie, je dieren. En vooral voor je kleinkinderen, je kleine oogappeltjes. Wat een trotse oma. Wat had je ze graag nog zien opgroeien. Nog zoveel te doen. Nog zoveel te laten zien. Je probeerde te overleven dat laatste stukje van je leven. Op die roestige barrel van je, zoals je dat beschreef. Op die roestige barrel met vierkante wielen en windkracht 10 tegen.

Tot het laatst bleef je vooral bezig met het zorgen maken om anderen: had de thuiszorg het niet te druk? Redde papa het wel alleen? Waren wij niet veel te jong om onze moeder te verliezen? Dat het gewoon zo ontzettend oneerlijk was dat het leven je inhaalde en je geen enkele kans kreeg om er nog alles uit te halen, daar had je het niet over.

Lieve mama. Ik hou van je. Je betekent de wereld voor mij. Zonder jou was het leven niet zo mooi. Ik vertik het dan ook om afscheid van je te nemen.

Ik zeg wel dag, maar neem je altijd met me mee.

Dag mam.

Dag mama

2011-09-04T19:28:00.000+02:00

Daar ligt ze dan. Ze draagt het bruine truitje dat we samen hebben uitgezocht op internet. Donkere kleuren hebben haar altijd al mooi gestaan. Door haar stralende, blauwe ogen. Maar die zie je vandaag niet. Ze heeft haar ogen dicht. Haar handen zijn in elkaar gevouwen. Ze liggen net boven een wit lakentje. Ze zijn wit en koud. Haar zwarte haren zijn weer een beetje in een normaal model. Gelukkig maar. Wisten de mensen van de uitvaart veel. Die vonden een krultang leuk bij haar staan. Daar dacht papa gelukkig anders over. Ze is omringd door bloemen. Wilde bloemen. Veldbloemen. Rozen. Allemaal in de kleuren die ze mooi vindt. Het ziet er gezellig uit.
Ik kijk naar haar. In twee jaar tijd twintig jaar ouder lijken. Hoe krijg je het voor elkaar. Ik wil niet stoppen met kijken. Nu kan het nog. Ik denk aan haar. Aan mijn lieve moedertje die dit gewoon niet verdiend heeft. Ze hoort bij ons. Ze had hier niet zo moeten liggen. Ze had nu met haar kleinkinderen achter een bal aan moeten rennen in 't Twiske. Het is potdomme mooi weer.
De realiteit wil maar niet aankomen. Het is mooi weer, maar mama ligt binnen. In een kist. Het
blijft stil. Dan doen we de deksel erop en zegt mijn vader dat ze nu echt weg is.
Mijn hart huilt.

Nooit meer

2011-09-02T20:17:00.000+02:00

Ik kan maar niet aan het idee wennen dat ik mama nooit meer kan bellen. Nooit meer kan knuffelen. Nooit meer kan zien. En haar nooit meer om me heen zal hebben. Het gebeurt allemaal. Het voelt alsof ik in een film zit. Een hele slechte welteverstaan. Gelukkig schijnt de zon.

Mama

2011-09-01T00:54:00.001+02:00

Mama is dood. Leek nog even wakker te zijn vanmorgen, at wat pap, en vertrok. Eerst nog even in coma, daarna to infinity and beyond. Haar hand in de mijne. Weg was ze. Zonder poespas of groot theatraal gebaar. En zo was ze; groots in haar eenvoud en bescheidenheid. Zomaar weg. Mijn vader brak. Na meer dan 40 jaar verliest hij zijn lief. Maar hij vermande zich, samen sterk. En in die laatste fase o zo lief. Wat heeft hij veel voor haar gedaan. Wat deed het hem pijn om haar zo te zien lijden. Dat lijden deed ze al 2,5 jaar. Hij vond het zo erg dat ze het allemaal alleen moest doen. Daar had hij gisteren nog zo'n verdriet om. Gisteren.Ja dat was gisteren. Toen aaide hij haar nog over haar bolletje en probeerde haar nog even wat drinken te geven. Ik zat op de bank en huilde van binnen. Mijn lieve gekke mama. Mijn lieve sterke papa.
Ik hield de hele dag haar hand vast. Knuffelde haar. En zei haar nog zoveel keren dat ik zoveel van haar hield. Ze wilde hetzelfde zeggen, maar het lukte niet meer.
Ik zei tot morgen. Dan gaan we het gezellig maken. Wisten wij veel.

Nu is mama dood.

.

Beter 1 vriend in de hand, dan 10 in de lucht

2011-08-30T18:55:00.000+02:00

Filmpje gekregen van mijn vriendinnetje. Love it

Rust

2011-08-30T10:33:00.001+02:00

Daar ligt ze dan. Het einde is in zicht. Ze ziet grijs en grauw. De vechtlust in haar ogen is verdwenen. Het knokken heeft plaatsgemaakt voor een soort rust. Vrede wil ik het niet noemen. Vrede met deze hele situatie zal niemand hebben. Nooit. Mama al helemaal niet. Toch ligt ze er rustig bij. Af en toe wordt ze een beetje wakker, bij vlagen reageert ze. Ze mompelt iets over boodschappen. Ik laat haar zien wat ik gehaald heb. Lekkere toetjes voor haar. Een t-shirt voor Boris. Ze reageert op de naam van mijn kleine doerak, haar kleine held. God wat heeft ze geknokt om ook nog maar iets van zijn leven mee te maken. Wat had ze hem graag zien opgroeien. Ze wil van alles vragen, maar het lukt haar niet. Ik ken haar goed genoeg. Ik weet wat ze wil horen. Ik praat over Boris. Over zijn ondeugende karakter. Ik vertel haar dat het goed met hem gaat. Dat hij vriendinnetjes heeft. De meiden zijn gek op hem. Dat hij goed eet en nog altijd zo vrolijk is. Ze doet haar ogen dicht. Weer die rust. Het doet me denken aan vorige week. Ze vertelde me dat ze gerust was dat haar kinderen en kleinkinderen goed terecht zijn gekomen. Ik vertel haar dat ze er gewoon bij blijft hoor, bij alle mooie momenten in ons leven. Altijd.

Ook van jou

2011-08-27T22:15:00.002+02:00

Ze is moe. Heel moe. Ze doet haar ogen dicht en gaat weer verder slapen. Dutten noemt ze het. Het is het enige woord wat ik in een paar uur hoor. Ze dut diep. Ik probeer me voor te stellen waar ze nog aan denkt. Misschien aan Johnny Depp, wat zouden dat mooie gedachten zijn. Wie weet wel aan Kadafi en zijn schuilplaats, of hoe je zijn naam ook mag spellen. Dat kan tegenwoordig op zoveel manieren. Of maakt ze misschien stiekem grapjes met opa, die schijnt haar toe te lachen, zei ze van de week. Zou dat even gezellig zijn! Ik hoop op mooie gedachten. Ik kijk naar haar, mijn lieve gekke moedertje. God, wat hou ik van die vrouw. Ik vertel het haar. Ze opent haar ogen en glimlacht. 'Ook van jou'. Drie woorden. Zoveel betekenis.

What a difference a day make

2011-08-25T21:24:00.002+02:00

De dag begon al slecht met zoveel regen. Haar been lag niet lekker. De thuiszorg te laat. Niks deed het, niks was goed, niks werd meer goed. Was ze ook nog eens kotsmisselijk. Die verdomde kots. Wat baalde ze daar van. Ze zei nog zo dat het er allemaal bij hoort, bij die kanker. Ze probeerde nog een beetje bemoedigend te glimlachen. Die lach deed het tenminste nog wel. Even. Ze probeerde te slapen. Even die ogen dicht. En niet spugen.
Eenmaal wakker gaat het beter. Is de avond gevallen. Mooi, hoeft de zon ook niet zo zijn best te doen om er nog iets moois van te maken voor vandaag.
Met de komst van de verpleging ben ik even trots als ze zich druk maakt of ze het niet te druk hebben bij de Keern. En dan klets ik wat en streel ik over haar koppie. Haar lieve eigenwijze koppie.
Het is zo lekker om bij haar te zijn.

Vakantiekiekjes

2011-08-19T11:46:00.002+02:00

Trots

2011-08-18T10:00:00.001+02:00

Mooie recensie over mijn aflevering van de Reunie

Han Lips, Het Parool
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Reünie

Laat ik maar naar De Reünie kijken, dacht ik, nu het nog kan - want U als te beroerd bent om lid wordt van de KRO, kan het zomaar afgelopen zijn met dat programna. Ook worden we dan kennelijk verlost van Yvon Jaspers en Boer zoekt Vrouw, maar dat is een ander verhaal. Rob Kamphues was dit keer in een jongensinternaat, een plek waar je terechtkwam als je bijvoorbeeld 'een beetje een probleem had met autoriteit'.
Enkele van de markante koppen hadden jaren in de gevangenis doorgebracht, en eentje was zelfs ontsnapt door de tralies door te zagen met een zaagblad dat in een taart zat verstopt. Ook op het internaat haalden de jongens veel uit. Zo kochten drie veertien jarigen samen een oude auto, waarmee ze naar de stad reden om een biertje te drinken. De verhalen waren prachtig en deden denken aan ooms die op een verjaardag elkaar aansteken als ze hun jeugdzondes onthullen.
Kamphues leidt de reünie als een beheerste onderwijzer, al heeft hij wel af en toe moeite om te verbergen dat hij over voorkennis beschikt. Het antwoord op:" Maar hadden ze niet ook een keer je Sinterklaassurprise dichtgelast, omdat je zo sterk was?" was niet heel verrassend. Frappant was wel dat alle leerlingen, ondanks hun moeilijke achtergrond, heel tevreden waren: niemand gaf zijn leven lager dan een 7.

Ikzelf was heel tevreden met De Reünie en ik hoop dat het
programma blijft bestaan.

Dansen

2011-08-17T20:24:00.000+02:00

Melancholie

2011-08-03T01:18:00.000+02:00

Lieve mama,

Er zijn zoveel momenten dat ik zo enorm verlang naar vroeger. Naar het leven zonder kanker. Naar onze winkeluitjes op de Cuyp, onze boottochtjes door het Ilperveld, onze snoepinkopen op de markt; drop en schuimblokken.

Of naar de basisschooltijd. Dan zat je na schooltijd altijd klaar met een grote pot thee en een stapel bisquitjes. Keken we naar Oprah, en later naar Catherine. De Vijf Uur Show was er ook nog, met die draak van een Viola Holt. Goude tijden. Je was er altijd voor ons. En als we in bed lagen, fietste jij een paar keer in de week naar je werk. Ik heb je nooit horen zeuren. Ik heb nog altijd geen idee of je ooit wat tijd voor jezelf had. Want je zorgde vooral alleen maar goed voor anderen; voor je kinderen, je dieren, je man, je familie. Ik heb dat altijd als een soort van vanzelfsprekendheid gevonden, maar ik weet nu dat het alles behalve vanzelfsprekend is geweest. Ik ben nog altijd dagelijks gelukkig met het feit dat jij er altijd voor ons was- en nog steeds probeert te zijn. Het waren onbezorgde jaren.

En nu moet ik voor jou klaarstaan. Ik zou je ook zo graag onbezorgde jaren willen geven. Soms betrap ik mezelf erop dat ik hoop dat het allemaal maar gewoon een droom is. Een hele slechte. Die gewoon weer over gaat zodra ik echt goed wakker word. Maar dan word ik weer ingehaald door de werkelijkheid. Het zal nooit meer worden als vroeger. Het zal nooit meer beter met je gaan. Het leven haalt je in en geeft je geen enkele kans om er nog alles uit te halen wat er in zit. Hoe hard je ook probeert. Als iemand deze rotziekte niet verdient dan ben jij het wel. Lieve mama, ik hou zoveel van jou, je betekent de wereld voor mij. Laat ik je dat wel genoeg merken? Je houdt je zo vast aan het leven en blijft je grenzen verleggen. Ieder klein detail waar je maar van kunt genieten, zuig je op.

Maar ik ben er voor je mama. Ook al is het niet meer zo gemakkelijk als vroeger. Jij hebt mij geleerd niet op te geven en door te zetten. Wat ben ik trots op zo’n vechter. Zoals je al zegt: “Ze moeten me deze aardkloot af schoppen!”.

Rijkdom

2011-07-24T20:07:00.002+02:00

Wonder in de straten van Amsterdam

2011-07-18T10:18:00.000+02:00

Jippie!

2011-07-04T15:12:00.000+02:00

En toen ging ik weer terug naar mijn roots.

Tja

2011-06-23T14:45:00.001+02:00

Stel. Stel hè, dat je een moeder hebt die ziek is. Erg ziek. En kanker heeft. Een hersentumor. Opgegeven status. En als klap op de vuurpijl ook nog eens halfzijdig verlamd is. En last but not least; in een verpleeghuis ligt, alleen maar gal spuugt, niet helemaal meer bij kennis is en constant ver weg valt. Dan denk je toch dat ze aan het doodgaan is?
Ja. Dat dacht de dokter ook. Maar mijn moeder niet.
Die wordt gewoon wakker alsof er niets gebeurd is, vraagt om 4 uur al waar haar ontbijt blijft en zit de rest van de dag doodleuk rechtop in haar bed met grote praatjes. Wonderlijk.

Het roer gaat om

2011-06-13T14:31:00.000+02:00

Je ziet ze vaak zo kijken. Dan word ik van boven tot onder gescreend. En in de gaten gehouden. En dan hoor je ze mompelen. Van " is ze het wel of is ze het niet?". De optelsom lijkt zo voor de hand; een zoontje van ruim 1, verhuizen naar een huis met een tuin, de augurken die ze altijd maar bij haar salade schept. En dat buikje. Je ziet ze denken. Maar niks vragen. Mijn oma daarentegen zit anders in elkaar. Die grijpt de koe gewoon bij z'n horens. Niet dat ik een koe ben, maar ze is gewoon lekker direct: " Ben je soms zwanger? Ik zie een buikje."

Tja. Het zou een stuk simpeler zijn als het niet zo ingewikkeld was. Ik ben niet zwanger. Ik heb gewoon een buik. Of buikje. Die maar niet weg wil gaan. Niet dat ik er al heel veel energie in stop om daar verandering in te brengen hoor. Ik eet gewoon door. En voor sporten mis ik alle discipline. Dat was vroeger wel anders. Ik leef nu gewoon nog steeds in een soort van euforiestemming dat ik een kind op de wereld heb gezet. En daar hoort nou eenmaal taart bij. En rust, want een kind vergt al genoeg energie. Althans, dat wil ik graag geloven. De grootste gedeelte van de dag ligt die kleine smurf in zijn bed te ronken, dus mijn tomeloze energie-inzet valt bijzonder mee. Ik doe aan struisvogelpolitiek. Kom ik eindelijk tot inzicht? Hmm, toegeven is moeilijk. Voor mezelf. Maar het moet anders. Het roer gaat om. Dag taart. Dag snoep. Dag koek. Welkom meloen. Aardbei en appel. Ook komkommer mag weer...

Zucht...

2011-06-10T07:55:00.002+02:00

Natte boel

2011-06-07T15:37:00.002+02:00

Ik was al niet zo goed in begrafenissen, maar dat ik op bruiloften ook als een emotionele spons zou rondlopen, dat was helemaal nieuw voor mij.

Het begon al bij aankomst van het bruidspaar in een bootje. Ze voeren langs de oud-Hollandse huisjes in Broek in Waterland. Goeie setting, mooi outfit, prachtig stel. Ik ben er niet zo gevoelig voor. Dacht ik. God, wat moest ik slikken. Ik probeerde me maar te focussen op mijn kleine doerak die de bellenblaaspot inmiddels als een flesje limonade naar binnen probeerde te gieten. Ik ga toch verdomme niet een potje staan janken terwijl de bruiloft nog moet beginnen?

De traditionele Siciliaanse band die tijdens de ceremonie intieme muziekstukstukken ten gehore bracht, liet me ook niet onberoerd. Laat staan die ene witte hartballon die als enige van alle hartenballonnen het gevecht van de boomtakken overwon en de weg naar de hemel vond. ‘Ik heb hier een brief voor mijn moeder’. Potdomme waarom ben ik erg goed om alle situaties op mezelf te betrekken? Ik denk aan mezelf. In een jurk, aan Tom, in een pak. Aan Boris in een mini-pakje. Aan een ballon die ik de hemel in stuur. Ik wil er niet aan denken.

Ik heb geprobeerd te genieten. Ik heb geprobeerd heel blij te zijn. Dat was ik. Voor haar. Voor het stel. Maar verder ging de bruiloft van mijn jeugdvriendin de geschiedenisboeken in als een hele natte.

Vandalisme

2011-05-31T22:22:00.000+02:00

Mijn zoon toegetakeld door zijn nichtje.

Lekke band

2011-05-30T13:21:00.002+02:00

Ow men. Ik heb weer eens een lekke band. Niet zo eentje die je nog even op kunt pompen en waar je zo weer een stukje mee op stap kunt. Nee, gevalletje hartstikke lek. Vorige week was het ook al zo ver. Maar toen ik de band plakte, leek er even een verborgen fietsenmaker in mij verscholen te zitten. Niet dus, want na een zware nachtfietstocht van kroeg naar huis, vond ik mijn band de volgende ochtend weer zo plat als een dubbeltje. Daar hou ik niet zo van.

Nu staat mijn fiets, waar überhaupt nog weinig van over is en waar ik absoluut mijn zoontje niet voorop durf te laten zitten, eenzaam en alleen verder te verpieteren bij een verdwaalde tramhalte. En dat terwijl ik zo van mijn fietsje hou. En van fietsen door de stad, met het zonnetje op mijn bol. Maar goed. Zoals ik al zei; er is weinig meer over van mijn eens-o-zo-mooie-zilveren-oranje-Kronan. Spaken hangen er verloren bij, koplampen zijn van ellende eraf gevallen, in mijn wiel is geen normaal stuk te vinden; één en al geboggeld. En nu dus ook een lekke band. Misschien is het na 5 trouwe fietsjaren wel eens tijd voor een fiets die wel normaal door de APK-keuring zou gaan.

Lang leve de Coen Brothers!

2011-05-29T22:47:00.003+02:00

Zulke mooie plaatjes, prachtige vergezichten, steengoede acteurs, drama, humor.

Inspiratie!

2011-05-27T21:30:00.000+02:00

Kunstwerk van Jonna Pohjalainen. Om vrolijk van te worden.

Opleuken

2011-05-27T09:01:00.000+02:00

Ik wou dat ik handig was met internet. Nou ja, niet met internet, maar met dat HTML-gedoe. En dan heb ik het niet over de HNTM, want daar ben ik dan wel weer goed in. Daar kijk ik graag naar.

Maar goed, ik zou dus ook wat grager naar de layout van mijn blog willen kijken. Die bevalt me nog niet helemaal. Ik kom niet verder dan de standaard instellingen van blogspot. Terwijl er nog zoveel te halen valt op het gebied van het opleuken. Dus excuses als je twintig duizend keer OH MY GOD denkt als je mijn blog opent. Ik ben er nog niet uit.

Zooitje ongeregeld

2011-05-26T22:28:00.001+02:00

Schouderklopje

2011-05-24T10:41:00.000+02:00

Man o man, wat mag ik weer trots zijn op mezelf. Niet alleen omdat ik gisteren werd bedolven onder de complimenten op mijn allereerste mini-ouderavond ("Boris is een ondernemend, vrolijk, actief mannetje. Hij kan zichzelf heel goed vermaken, hij gaat altijd zijn eigen gang. Speelt graag met de trein, de duplo, of met de auto's. Met buiten spelen is hij vaak te vinden op de auto. Hij lacht als hij ergens mee speelt. Boris is dol op eten en wil soms te snel eten. Hij is met veel tevreden."), maar zeker ook omdat ik weer eens mijn stoute schoenen heb aangetrokken. Mijn hardloopschoenen.

En dit keer doe ik het helemaal anders. Ik ga niet meer zelf bedenken hoe vaak en hoe ver en hoe lang ik moet lopen. Dat werkt altijd tegen me, Kansloze missie dus. Ik begin altijd rete fanatiek met supernieuwe spullen, IPods, kleren etc. Die gebruik ik een week lang erg intensief. De rest van het jaar staat het te verpieteren in de kast. En daarbij; mijn conditie blijft rond het vriespunt hangen. Tijd voor actie dus.

Via de hartstichting heb ik een mooi schemaatje gedownload en over een aantal weken moet ik een uur lang kunnen hardlopen. Niet dat ik dat ooit moet willen, maar sois, dat is een ander verhaal.

Het Evenwicht

2011-05-23T13:42:00.004+02:00

'Omhoog is in het ziekenhuis de verkeerde kant op, tenzij je gelovig bent.' Een uitspraak die zo van mijn moeder had kunnen zijn. Maar deze is van Bril, uit zijn boek ‘Het Evenwicht’, een verzameling van mails, kleine schrijfsels en gedichten. Geschreven toen ‘ineens’ de kanker weer terug was.

Ik heb lang getwijfeld om dit boek te kopen. Ik ben een grote fan van Bril’s werk, maar dit verhaal kon wel eens heel persoonlijk worden. Wat doe ik mezelf aan? Maar goed,de nieuwsgierigheid overwon. Het verhaal is hartstikke confronterend. En hoe paradoxaal: juist daarom heel fijn om te lezen.

Bril schrijft gevoelig over zijn gezin. Er zijn bassins van liefde, er is tedere aanhankelijkheid, maar ook machteloosheid - Bril is aan het verliezen, en hij weet het. Het constant zoeken naar een balans tussen hoop, onzekerheid en angst. Het kleinhouden van je wereld, maar tegelijkertijd juist heel groots willen leven. Nog zoveel willen. Nog zo weinig tijd. Ik lees mijn moeder.

In het boek wordt de zwaarte constant ontregeld. Net zoals mama de zwaarte kan ontregelen...Een passage uit het boek: “Ik vraag me liever niet af waar oncologen het bij de borrel over hebben, maar de gedachte dat die ene knappe oncoloog die ene leuke juffrouw van de voedingspreparaten 's nachts het bed in weet te krijgen, vind ik wel weer aardig. Je kan niet tegelijk neuken en over kanker praten. Het leven gaat altijd verder.”

Het leven gaat altijd verder. Misschien vind ik dat wel de zwaarste zin uit het hele boek.

Portiekkunst

2011-05-19T10:44:00.002+02:00

Niet tevergeefs

2011-05-18T21:31:00.002+02:00

Al is er maar één -
één mens
die zich aan jou verwarmt,
één mens
wiens hoop, wiens troost
wiens lente je bent,
een nieuw seizoen.
Al is er naar een -
één mens
die een mens aan je heeft,
je leeft
je leeft niet tevergeefs.
Je beantwoordt aan je bestemming.

Gekregen van mama

Ik hartje Zeeland

2011-05-17T20:58:00.000+02:00

Ik ben op vakantie. Nou ja, vakantie, noem het een lang weekend weg. Naar Zeeland. Waar de stranden oneindig lang en breed zijn, de mosselen lekker smaken en de bolussen nog altijd bovenaan de kaart staan. Ik hou van Zeeland.

En wat doe ik als ik op vakantie ben? Dan ga ik op zoek naar een kiosk. Of naar een winkeltje. Waar ze allemaal postkaarten en kranten verkopen. Het liefste de Telegraaf. Normaal ben ik tegen de Telegraaf. Gun ik die krant geen blik waardig. Maar op vakantie maak ik graag een uitzondering. Helemaal als de krant een dag oud is. Met oud nieuws voel ik me pas echt op vakantie. Maar Zeeland verkoopt geen Telegraaf. Misschien hou ik daarom ook nog wel meer van Zeeland.

En terwijl ik mijn lofzang over Zeeland schrijf, hoor ik 'The wind cries Mary' van Hendrix op de radio. Zeeland op z'n mooist.

Zomeravond

2011-05-16T14:37:00.001+02:00

De avond valt op het Zeeuwse strand
De zon schijnt nog fel
In de verte zien we vissersboten varen
En galloppeert er een paard voorbij
Onze Boris speelt in het zand
Hij verzamelt schelpjes en stopt ze in zijn zak.
Op de achtergrond spelen er kinderen
Met zelfgemaakte vliegers
In een flits zie ik mijn broertje, nicht en neef
Mezelf ook
Met kort haar en een rode pet op mijn hoofd
We bouwen met zn allen een zandkasteel
Het is een zomeravond
We zijn 10 jaar en mogen nog even lekker spelen tot de zon onder gaat
Opa is erbij
Dat waren mooie zomers

Deze zomers gaan weer komen voel ik.

De zuchtende man

2011-05-12T21:30:00.000+02:00

Zuchten. Het is me toch wat. Je zal het maar de hele dag doen. En dan niet zo’n klein zuchtje, maar zo’n hele diepe. Zo eentje die eigenlijk alles zegt. Vorige week kwam ik een man tegen in de trein. Die had er last van. Hij zat nog maar net of hij begon al te zuchten.

Ik zat schuin tegenover hem. Het leek alsof hij wat te hard had gefietst. Waarschijnlijk was hij te laat opgestaan, of was hij gewoon te laat vertrokken van huis, zodat hij extra hard moest trappen op de pedalen. Dat overkomt mij namelijk ook bijna iedere ochtend. Dan blijf ik toch weer vijf minuten te lang onder de douche, of heb ik net te langzaam gefietst. Ik raak namelijk nog weleens afgeleid onderweg. Dan staar ik een beetje vanaf de kade naar de pont die heen en weer gaat. En denk ik aan vroeger toen ik nog in Noord woonde. Heerlijk was dat. Iedere dag een kleine vakantie. Met de haren in de wind. Niets mooiers dan ’s ochtends vroeg al het water te horen kabbelen en de schoonheid van het IJ te zien. Dat voelt, ook al ga je naar je werk, als thuiskomen. Iedere ochtend weer.

Vanmorgen zat de man weer in mijn coupe. Ik kon het niet laten om tegenover hem te zitten. Hij zuchtte nog steeds. Diep. Het kon toch niet zo zijn dat hij weer te laat van huis was vertrokken? Ik ben gefascineerd door deze man.

Mijn moederdagcadeau

2011-05-10T21:17:00.000+02:00

Oog om oog

2011-05-10T10:49:00.000+02:00

Shit man. Ik zie in ene scheel. Wazig. Ik weet niet precies hoe ik het moet noemen, maar scherp zie ik in iedergeval niet. Ik dacht even dat ik misschien de verkeerde lens in mijn verkeerde oog had gestopt. Voor zo’n chaoot als ik zal zoiets dagelijkse kost moeten zijn. Maar niets is minder waar. Ik vrees het ergste…achteruitgang van mijn ogen. Mijn blauwe ogen. Nou ja, grijze ogen. Lichtblauw/grijzige met een tikkeltje groenige ogen.

Dan zou je kunnen denken: hoppakee, naar de opticien er mee. Maar ik haat de opticien. En geloof me; ik heb er al verschillende versleten. Bij allemaal heb ik het idee dat ze allemaal liever en andere baan hadden gehad. Ze droomden allemaal om hartchirurg te worden. Of een stinkend rijke advocaat. Maar nee, in the heat of the moment werden ze opticien, en die frustraties botvieren ze doodleuk op hun klanten. Bij iedere oogmeting voelt het alsof ik weer in de eindexamenbanken zit. De eindexamens beginnen weer maandag, dus hoe toevallig wil je het hebben? Ze geven me altijd het gevoel dat ik mijn huiswerk verzaakt heb. Dat ik beter mijn best had moeten doen. Mijn bezoek eindigt altijd met een preek.

Iedere ochtend als ik wakker word, hoop ik dat het slechts even een time out was. Dat mijn ogen mij even in het ootje namen. Ik kom er denk ik niet onderuit, vrees ik.

Groen

2011-05-09T22:19:00.000+02:00

Mijn vingers jeuken...

Moederdag

2011-05-08T10:25:00.000+02:00

Moederdag. Het hoefde van mijn moeder nooit zo. Zei ze. Wij wisten wel beter; ze werd overladen met tot snot gekookte eitjes, in elkaar gekleide asbakken en hartjestekeningen. Dan mochten we altijd even lekker bij haar in bed knuffelen. En maakten we mama helemaal gelukkig. Vandaag is het weer moederdag. Maar is alles anders. Wat zou ik mama graag weer gelukkig zien.

Kunst

2011-05-07T22:48:00.002+02:00

Wat we willen:
Momenten
Van helderheid
Of beter nog: van grote
Klaarheid

Schaars zijn die momenten
En ook nog goed verborgen

Zoeken heeft dus,
Nauwelijks zin, maar
Vinden wel

De kunst is zo te leven
Dat het je overkomt

Die klaarheid, af en toe

Martin Bril

Ultiem geluk

2011-05-07T22:08:00.001+02:00

Hoera!

2011-05-07T10:30:00.003+02:00

Mooi weer. Nieuwe kansen. Mijn Blog gaat weer levend de lente in. Hoera!

Boris of Borus

2010-12-30T11:38:00.001+01:00

Nichtje: "Jona,is het BorIS of BorUS?"
Ik: "Het is BorIS liefje".
Nichtje: "Hmm, jammer voor hem, want BorUS komt mij beter uit. "

Serious Request

2010-12-21T11:04:00.002+01:00

Ik hou van Serious Request. Ik kijk het liefste de hele dag naar 101 TV. Niet dat het hele spannende tv oplevert, en niet dat ik nou zo'n grote fan van Giel ben. Ik ben eigenlijk een beetje Giel-moe. Waarom staat die tv dan in godsnaam aan bij mij thuis?

Serious Request geeft mij het ultieme Kerstgevoel. Daar kan geen bont-versierde kerstboom tegenop. Dat Eindhoven nu ook nog eens wit ziet van de sneeuw, maakt het plaatje helemaal compleet. Dat ultieme Kerstgevoel heeft verder niks te maken met dat die drie dj's niks mogen eten. Ik had Serious Request net zo leuk gevonden als ze iedere dag aan de Big Macs zouden zitten. Vorig jaar lag ik 's nachts altijd naar Serious Request te kijken. Met een klaarwakkere 3-weken-oude-Boris op mijn schoot. Sindsdien vind ik Serious Request nog leuker. Geen idee hoe ik anders die nachten door was gekomen. Mijn lief vindt dit een overdreven opmerking, maar ja, hij was dan ook niet verantwoordelijk voor de melktoevoer van zijn zoon tijdens de nachtelijke uren. Ook nu biedt Serious Request tijdens deze roerige dagen goede afleiding en komen sommige aangevraagde plaatjes hard binnen.

Zoals Barry Stevens zou zeggen, zeg ik tegen de jongens van 3 FM: Vooral doorgaan!

stilte

2010-11-30T06:47:00.000+01:00

en toen stond de wereld even stil

PowNed

2010-10-24T21:39:00.004+02:00

Het is heel gemakkelijk om op iedereen commentaar te hebben. Om mensen voor schut te zetten. Op een site. Zoals Geen Stijl. Maar televisie maken is een vak. Dat moet je kunnen. Daar moet je gevoel voor hebben. En talent. Een roze microfoon en veel beledigende opmerkingen als interviewer maakt je nog niet tot een goede journalist.

Het is dan ook lastig voor mij als televisiemaker te verteren dat een omroep zoals Llink, met prachtige programma's, moet verdwijnen, en we er zoiets knulligs als PowNed voor terug krijgen. Kritiek leveren is makkelijk. Maar volgens mij heb ik het bij het rechte eind als ik zeg dat PowNed niks,maar dan ook niks met journalistiek te maken heeft.

RIP Antonie

2010-10-12T15:41:00.002+02:00

Ik ben nou eenmaal gefascineerd door bekende dode mensen. Deze week ging Antonie dood. Dus ik zit al een week lang gekluisterd aan de buis. Ik wil weten hoe. De onderste steen moet naar boven gehaald worden in deze Antonie-mysterie. Het heeft niks met mijn journalistieke vaardigheden te maken, maar alles met een ziekelijke drang naar sensatie.

Zelfmoord. Dat weten we allemaal. Zelfmoord is heel uitgebreid. Dat kun je op verschillende manieren doen. Pillen zullen het niet geweest zijn, want dan gaan er nog weken overheen met speculaties. Michael Jackson weet daar alles van. Ik denk dat hij het drastisch aangepakt heeft. Met een touw. Of een mes. Ik heb gelezen dat Isa hem gevonden heeft. Ik bid God op mijn blote knietjes dat zijn kindjes daar niet bij zijn geweest. Bekende mensen en de dood. En dan ook nog eens zelfmoord. Mij heb je. Ik probeer het te begrijpen, maar ja, depressiviteit is nogal veelomvattend. Eigenlijk een veel te gemakkelijk woord voor zoiets groots.

Ik schaam me er eigenlijk voor dat ik hier zo mee bezig ben. En er nog een blog over schrijf ook. Maar het houdt me bezig. Ik blijf maar surfen naar nu.nl. Want wie weet beantwoorden de headlines wel mijn fascinatie. Het antwoord ligt eigenlijk heel dichtbij. Tegenover mij welteverstaan. Mijn collega en familie Kamerling kennen elkaar. En dat maakt de fascinatie alleen maar groter.

Heldendaad

2010-09-27T14:43:00.002+02:00

Ik kan mezelf een held noemen. Een regelrechte held. Ik ben nog altijd in afwachting van mijn medaille. En van een interview in de Telegraaf. Dat doet de Telegraaf toch, helden op de voorpagina zetten? Ik heb geduld.

Afgelopen vrijdagnacht heb ik namelijk een meisje gered. Of een vrouw. Als je boven de 25 bent, ben je een vrouw geloof ik. Ik kwam uit de kroeg en vond haar op straat. Naast haar fiets. Ze gilde van de pijn. Even (heel even maar) heb ik nog gedacht door te fietsen. Het was tenslotte pikdonker, ik had een slok op en wie zou mij zeggen dat dit geen valstrik zou zijn om mij te beroven? Van geld, of nog erger; mijn leven.

Maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen. Als iemand om hulp roept, help je die. Zo ben ik opgevoed. Dus stond ik met mijn goede gedrag een vrouw van 25 op haar fiets te hijsen die met een slok teveel op met haar wiel in de tramrails was gekomen. Een zwaar gekneusde enkel en een hoop verdriet als eindresultaat. Gelukkig kwam ik onderweg naar haar huis nog twee mannen tegen die haar drie etages omhoog gesjouwd hebben en nadat ik haar vriend aan de lijn had gehad en hij naar haar huis zou komen, heb ik haar vriendelijk gedag gezegd en ben ik naar huis gegaan.
Ook al was het drie uur ’s nachts; mijn lief moest en zou er vanaf weten dat hij voortaan niet meer naast zijn gewone vriendin wakker zou worden. Maar naast een held. Een echte held.

Passion

2010-09-26T10:55:00.001+02:00

Passion in life
It flows through choices we make
We decide, we think
It’s wrong, it’s fake
This is reality
Wrong choices don’t exist
We can’t make a mistake
You only get one time
It’s your decision to make
No regrets, it has to be sound
Life with every choice
Passion unbound

- Derek Jansen

Over de kook

2010-09-07T16:05:00.003+02:00

"Je eet snel en heel veel."
"Je hebt vandaag ruzie gemaakt met je buurman, toen je zijn broodje af had gepakt."
"Vandaag heb je voor het eerst druifjes gegeten, die vond je lekker.Maar ja, wat vind jij niet lekker?"
"Als je brood op is, word je boos. Je zou wel drie broodjes lusten."

Zomaar wat zinnen uit het dagboek van Boris. De leidsters van de creche houden een dagboek bij. En waar het bij alle andere kinderen gaat om kleine verhaaltjes over hun avonturen op de creche, gaan de verhaaltjes bij Boris altijd maar over een ding: eten. Eten, eten, eten.

Geen idee van wie hij dat heeft die kleine bourgondier van ons. Inmiddels telt de kleine doerak 10,5 kilo en gaat zijn groeicurvelijn niet netjes in een boogje, maar in een lijn recht omhoog. Bij het consultatiebureau gaan er nog geen alarmbellen rinkelen, maar als je kind bij het kijken van de herhaling van 'Over de Kook' gaat gillen omdat hij eten ziet, dan begin ik me toch lichtelijk zorgen te maken.....

Oneindig

2010-09-04T21:27:00.002+02:00

Dag Conny!

2010-08-25T20:41:00.004+02:00

Conny Stuart is dood. 96 Jaar oud. Mooie leeftijd voor een bijzondere dame.

Ik heb haar een paar keer mogen ontmoeten. Zonder ook maar enig benul te hebben wie ze was. Ze leefde namelijk onder haar eigen naam...mevrouw Van Meijgaard. En ik werkte, als er even geen werk was in televisieland, in de thuiszorg. Want bejaard Nederland had mij nodig. Ik lapte dan wat ramen en ging in de weer met de stofzuiger. Maar meestal zat ik op een stoel. Met een kop koffie. De verhalen aan te horen over vroeger. Toen alles nog beter was. Ik hield van die verhalen.

Bij mevrouw van Meijgaard ging het er heel anders aan toe. Ze was een jaar of 86 en woonde riant in Zuid. Al sinds de oorlog. Ze was een hele nette sjieke dame, die heel duidelijk wilde maken dat ze eigenlijk absoluut geen hulp nodig had. Tja, dat niet iedere bejaarde je meteen smachtend om de hals vliegt, was me inmiddels al duidelijk geworden, dus ook bij haar nam ik rustig de tijd om de boel te laten ontdooien. Ik merkte dat ze graag over zichzelf vertelde. Dus vroeg ik haar zoveel ik maar kon. Ze was erg gevoelig voor opmerkingen over dat haar huis er zo mooi en netjes uit zag. Het kon ook niet anders, want ze kwam eigenlijk alleen in haar slaapkamer en keukentje. Het vertrouwen was gewonnen en ik fietste blij iedere donderdag op mijn fietsje naar Zuid. Mijn nieuwe beste vriendin. Ik vertelde haar nooit over mijn achtergrond. En ik wist nog altijd niet dat ze al een heel leven als Conny achter de rug had. Tot ik in haar slaapkamer een boek vond. Met haar foto. Ze had speciaal voor mij dat boek neergelegd. Het was namelijk mijn laatste dag werken. Ze wilde laten weten wie ze echt was. Alle puzzelstukjes vielen op een plek. Voordat ik de deur achter me dicht sloot, zei ze: "Maar jij bent ook niet echt van de thuiszorg he? Volgens mij hoor jij thuis in de journalistiek."

Sail

2010-08-24T16:16:00.003+02:00

Vijf jaar geleden liep ik over de kade in Noord. Met aan mijn hand mijn nichtje. Van toen 1 jaar. Ze liep al heel parmantig met haar knalroze tuitbeker. En bij de Caribische feesttent stal zij de show met haar van oorsprong Zuid-Amerikaanse heupen. Bij iedere boot die ze zag, schreeuwde ze keihard: WAUW! Sail 2005 was begonnen.

Met Soraya aan mijn hand ontmoette ik een oud-dorpsgenoot. Toen mijn nichtje opgehaald werd en ik een avondje gezellig met de oud-dorpsgenoot en zijn vrienden op stap ging, zou Sail nooit meer hetzelfde zijn als daarvoor. Want een van zijn vrienden bleek later de liefde van mijn leven te zijn. Sail 2005 werd bijzonder afgesloten.

En ja, precies vijf jaar later wonen we midden in het Sail-gebied. Worden we omringd door de meest magische tallships. Bewonderen we het vuurwerk vanaf ons dak. En kijken we bootjes. Met ons kind.

Ik verheug me nu al op 2015.

Lijstje

2010-08-15T20:18:00.002+02:00

10 spullen die ik nu echt een vaste plek ga geven:

1. mijn sleutels
2. de speen van Boris
3. mijn laptop
4. de bekers van Boris
5. Rabobank-calculator
6. mijn parelmoer kleurige nagellak
7. nagelschaartje
8. de luiertas
9. fietssleutels
10. mijn riem met sterren

YES!

2010-08-11T21:59:00.003+02:00

Als je al anderhalf jaar alleen maar slecht nieuws te verwerken krijgt, dan zou je bijna vergeten dat er ook nog zoiets bestaat als goed nieuws. Maar het bestaat!
Uit de scan van mama blijkt dat de plekjes die ze de afgelopen keer zagen op de scan, littekenweefsel is...beschadigingen van de bestraling. Maar geen groei van de tumor. En daar drinken we op.

CHAMPAGNE!

Drie maal werf hoeraaa!

2010-08-03T14:34:00.004+02:00

Sommige gesprekken vergeet je nooit. Zo weet ik nog goed dat je vader mij belde. Ik zat in de bus, probeerde zacht te praten, want niet iedereen hoefde de gesprekken met mijn broertje te horen. We reden langs de Sint Nicolaaskerk. En je vader vertelde mij dat hij papa zou worden. Jouw papa. Al snel praatte ik luider en wist de hele bus dat jij over een paar maanden geboren zou worden.

Die maanden stonden vooral in het teken van kopen. Kopen, kopen, kopen. Alles voor mijn lieve nichtje of neefje. Ik wist toen nog niet of jij een jongen of een meisje zou worden. Dat vertelde je vader toen ik met mijn opa op reis was en door het mooiste park, het Goethepark, wandelde. "Het wordt een meisje". Ik wist niet hoe ik mijn glimlach van mijn gezicht moest halen. Een meisje. Een lief klein meisje. Ik kocht jurkjes. Schoentjes. Een roze stofzuiger. Je zou niks tekort komen, want ik zou jouw tante worden.

En toen was het zo ver. Op 3 augustus. Ik zat in mijn tuin. In Noord. Het was avond toen jouw papa mij belde. "Ze is geboren! En ze is zo mooi! Soraya Larissa Schmidt." En ik wist zeker: dit meisje krijgt een hele bijzondere plek in mijn leven.
Nu alweer 6 jaar geleden. Gefeliciteerd lief, mooi, gevoelig, gek, grappig nichtje van me!!

Boris op vakantie....

2010-08-02T22:09:00.000+02:00

No worries

2010-07-28T09:44:00.002+02:00

Geen zorgen! Ik vond onderstaande zin gewoon erg mooi en pakkend....verder geen betekenis!

Hoop

2010-07-27T15:27:00.000+02:00

Het laatste wat sterft is hoop

Arnon Grunberg

Zwoele zomer

2010-07-25T11:43:00.003+02:00

Vroeger gingen we altijd met het hele gezin naar het strand, zodra er ook maar een zonnestraal doorkwam. De hele zomer door. In Wijk aan Zee. Met broodjes smeerkaas en worst, pakjes appelsap, stukjes komkommer en heel veel limonade. Overal kwam dan zand in of tussen. Maar dat maakte niet uit. Dat had charme. Dat hadden we toen al door. We speelden dan tot zonsondergang in het zand. Bouwden zandkastelen, irrigatiesysthemen en speelden de Monsters van Lochness. De zomers leken nooit te eindigen.

Deze zomer ben ik welgeteld nog maar een keer op het strand geweest. Ik wil wel graag, maar ik kom er niet. En dat terwijl ik Boris hetzelfde 'vrije zomerse' gevoel zou willen meegeven als mijn ouders met ons deden. Ik kijk dan ook jaloers naar buiten als ik de buren zie vertrekken met koeltas, parasol en kinderen. Die uit het raam schreeuwen dat ze lekker naar de zee gaan. Ik zeur sindsdien mijn lief zijn oren van zijn kop. Want ik wil ook.

Dit weekend was het dan zo ver. We waren klaar voor zon, zee en het strand. Toen ging het regenen...

Afscheid is een kunst

2010-07-13T21:12:00.005+02:00

Na de wedstrijd Nederland - Brazilie was heel Nederland blij. Net als ik. We keken deze wedstrijd in Oostenrijk, in de kroeg van Basje. Samen met Boris. We vierden met z'n allen de overwinning. Deze euforische stemming moest al snel plaats maken voor een iet-wat-bedrukte sfeer. Er moest afscheid genomen worden. Afscheid van Basje. Van Hopfgarten. Van Oostenrijk. En laat afscheid nemen nou niet mijn allersterkste kant zijn.

Op de terugweg naar huis kon ik eigenlijk alleen maar aan opa denken. Wat had hij graag deze wedstrijd willen zien. Wat had hij het WK mooi gevonden. Wat had ik hem graag mijn verhalen willen vertellen van de vakantie. Dat Boris het zo goed deed. Dat Oostenrijk best te behappen is als zomerbestemming. En dat we iedere avond naar voetbal keken. Dan had ik hem foto's laten zien. En hem een verhaal gemaild, waarin ik de avonturen van mijn vakantie ietwat zou aandikken. Zoals ik altijd deed na een vakantie. Dan zouden we er samen flink om moeten lachen. Maar ik zit nu in een nieuw hoofdstuk van mijn leven. Een leven zonder hem.

En daar kan ik maar niet aan wennen. Zijn huistelefoonnummer staat altijd nog in mijn telefoon onder het kopje 'Opa en Oma'. Mijn kaart uit Oostenrijk aan oma was ook bijna aan opa geadresseerd. Als ik naar oma rij, ga ik nog altijd op bezoek bij opa en oma. Alleen als ik naar foto's kijk van opa, snijdt er een vlijmscherp mes in mijn hart en komt de realiteit hard aan.

Afscheid nemen is een hele kunst. En die heb ik kennelijk nog niet onder de knie.

Oost West Thuis Best

2010-07-06T21:41:00.003+02:00

27 juni 2010

Dat heb ik nou altijd. Ben ik lekker op vakantie, krijg ik na een week al heimwee.

heim·wee het; o ziekelijk verlangen naar huis
Heimwee naar mijn eigen bed. Mijn eigen spullen. Mijn eigen dieren. Mijn eigen familie. Zelfs naar de irritante buurttaferelen. Geen idee waarom. Want na een week ben ik van mijn berg gaan houden. Heb ik het prima naar mijn zin. Geniet ik volop van mijn mannen en het mooie weer. Slaap ik goed, eet ik lekker. Maar dan toch, als ik 's ochtends wakker word, betrap ik mezelf erop dat ik heimelijk verlang naar mijn eigen vertrouwde wereld.

En dat terwijl ik op de wereld ben gekomen om de nieuwe Columbus uit te hangen. Om nieuw land te ontdekken. Mijn voetsporen te zetten op grondgebied waar nog nooit iemand maar een poging gewaagd heeft om dat te doen. Om wereldreizen te maken en te zwerven over de wereld. Als een echte avonturier.
Maar ik had het vroeger al kunnen weten. Als ik ergens bleef slapen was het een wonder als ik niet 's nachts weer brullend naar huis werd gebracht. Naar mijn broertje. En dat is vijfentwintig jaar later (ik word oud...) niet veel anders.
Er schuilt alles behalve een avonturier in me. Ik ben gewoon graag thuis. En dat is best fijn....

Het geluk lacht me toe

2010-07-04T13:42:00.005+02:00

25 juni 2010

Na regen komt zonneschijn, dus zitten we nu met een hittegolf op onze berg in Tirol. Mijn horoscoop uit de Flair klopte dus als een bus; de afgelopen week was een gran-di-oos succes.

De sneeuw maakte al snel plaats voor mooi weer. Mijn regenjas verruilde ik voor een bikini en last but not least; mijn kaplaarzen maakten baan voor.......wandelschoenen. Jaja, je leest het goed....wandelschoenen. Van die godvergeten diehard geitenwollensokkenwandelschoenen. Bij gebrek aan zon en zee, moet je je vertier ergens anders zoeken, dus waarom niet in de bossen, op moeilijk tot bijna-niet begaanbare paden. Samen met mijn vriendje, die alles behalve een geboren natuurmens is, laat staan een wandelaar. Als wij een strandwandeling gaan maken, heeft het niks met wandelen te maken. Dan is het gewoon zaak om de auto zo dicht mogelijk bij de strandtent te zetten om zo snel mogelijk die bitterballen op tafel te hebben staan. Tja, en bij sommige bergtenten kom je gewoon niet met de auto en bitterballen hebben ze hier al helemaal niet.

Ik was dan ook apetrots toen we, met baby en al, de top van de berg hadden bereikt en onszelf konden trakteren op een biertje. Dat hadden we wel verdiend. Het was namelijk een kwestie van leven of dood die wandeling. Want we hadden niet kunnen vermoeden dat het in het bos stikte van de mierenhopen. En laat dat nou het enige ding zijn waar mijn lief allergisch voor is. Als ze prikken, gaat hij dood. Zegt ie. Tja, en heel eerlijk, als dat gebeurt, hoe krijg ik dan in hemelsnaam een ambulance binnen tien minuten op de berg? Laat staan dat ik aan de telefoon kan uitleggen waar ik zit: "Ja,ich bin auf ein Berg. Ein grosse Berg. Mit viele baumen." We proostten dan ook flink en dronken op het leven. Genoten van het uitzicht. Zoals ik al zei; een groot succes mijn afgelopen week.

Mijn spierpijn bleef de volgende dag uit, Nederland won van Kameroen, de bbq vierde hoogtij, de bliksem heeft ons gemist, de zon zal de komende dagen nog flink branden, ik heb al twee boeken uit ('Ik haal je op, ik neem je mee' -> aanrader, 'De Joodse Messias', -> ook een aanrader) en niet onbelangrijk; mijn huid krijgt een kleurtje en mijn haren worden blond.

Het geluk lacht me toe. Ik weet mijn horoscoop niet voor volgende week, want ze verkopen hier geen Nederlandse tijdschriften. (ze verkopen hier sowieso niet veel) Maar ik heb nog een week te gaan en ik heb zo'n vermoeden dat die ook goed gaat worden. Ook al mis ik de zee, deze frisse berglucht maakt een heleboel goed!

Horoscoop je mee ja of nee?

2010-07-03T22:15:00.003+02:00

20 juni 2010

Ik ben een echt strandmens. Zomers lang, met mijn haren in de wind en mijn tenen in het hete zand. Ik kan me niks fijners voorstellen. In de zomer hoor ik op het strand, waar ook ter wereld.

Ik vraag me dan ook af hoe ik hier in hemelsnaam op een berg terecht ben gekomen. Waar ging mijn ultieme zomergevoel de mist in? Letterlijk, want ik zit hier in de Alpen op een berg, met, heb-ik-van-horen-zeggen, fantastisch uitzicht. Daar heb ik tot nu toe nog weinig van meegekregen, want de wolken en de mist belemmeren alles. Vergeet ik er nog bij te vertellen dat het sneeuwt. Sneeuw in mijn zomervakantie,ik lijk wel gek. Ondertussen droom ik van palmbomen, cocktails en hoor ik in de verte de zee....

Maar als echte rasoptimist hou ik hoop. Als ik namelijk de horoscoop in de Flair mag geloven, dan: " Wordt dit een prima week voor de Schorpioen om je doelen na te jagen. Of het nu om een nieuwe baan of partner betreft, het moet raar lopen, wil deze week geen succes worden." Kijk, van dat soort nieuws hou ik nou. Normaal heb ik het niet zo op horoscopen. Maar vanaf vandaag heb ik niks meer te verliezen...